Mes enfants voyagent...et moi...
le nu est de Bob ten Hoope (je tâcherai de vous en reparler)
et le rideau est de moi...
Bonne nuit !
Mar 8 déc 2009
12 commentaires
Il faut s'intéresser au côté artistique de la chose , 'spèce de philistin !!! 
jane
oups, je précise que je ne suis pas amateur de rideaux ....
lumi - le 08/12/2009 à 08h29
...ni de planche à repasser , j'imagine !! 
jane
Il a fait ce lavis dans les années 50? Je ne sais pourquoi, je ne connais pas mais je pense aux années 50
fbd - le 08/12/2009 à 08h45
Je ne sais pas : il n'y a pas de date sur le dessin ! Je l'ai acheté il y a une douzaine d'années ! Ten Hoope est un génie multiforme : il est très âgé mais toujours vivant ! Une grande pointure
dans son pays : les Pays bas..
jane
60?
fbd - le 08/12/2009 à 08h47
J'ai 5 oeuvres de lui , je mettrai au moins des détails , et j'ai trouvé quelques photos sur Internet...Je ferai un petit article sur lui...
jane
je vais en parler tout de suite :De Gooise schilder Bob ten Hoope wordt nog maar zelden bij Het Bonte Paard in Laren gesignaleerd, terwijl hij
een van zijn kroegscènes tekent of direct in de etsplaat krast. Op zijn overzichtstentoonstelling in Museum Jan van der Togt in Amstelveen is een aantal van die levendige taferelen te zien. De
meeste ontston-den in Pont-en-Royans in de buurt van Grenoble, waar Bob ten Hoope al ruim veertig jaar een atelier heeft. In dit Franse bergdorp in de Vercors schildert hij naakten, landschappen en
stillevens als dynamische natuurbelevingen.
Bob ten Hoope (geboren in 1920 te Bussum) voelt zich in Pont-en-Royans, waar hij met ´maître Bob´ wordt aangesproken, helemaal thuis. In zijn atelier in Blaricum is hij alleen ´s winters te vinden en de laatste jaren duurt zijn verblijf in het Gooi steeds korter. ´In Frankrijk kan ik ongestoord werken´, vertelt hij. ´Ik heb mijn eigen ritme. Vaak schilder ik door tot het donker wordt. Ik heb geen tijd meer te verliezen, ook omdat ik voel dat ik steeds vrijer te werk ga. Het landschap van de Bourne, de bergstroom die vlak bij mijn buitenatelier naar beneden kolkt, blijft me enorm inspireren. De natuur daar is zo dynamisch, dat ik er niet op uitgekeken raak. De laatste tijd laat ik me door die dynamiek helemaal meeslepen.´
Maar de schilder, die in zijn landschappen zelfs abstract lijkt te worden, verliest de werkelijkheid allerminst uit het oog. De recente stillevens met bloemen en mensenschedels zijn daarvan het bewijs. Bob ten Hoope symboliseert met deze reeks het natuurlijke verbond tussen leven en dood, dat de moderne mens het liefst negeert.
Met dit Vanitas-motief grijpt Bob ten Hoope tevens terug op zijn begintijd, toen hij o.a. op de Rijksacademie in Amsterdam, waar Karel Appel een klasgenoot was, een doodshoofd moest natekenen en ook naar levend model mocht werken. Zijn academieijd sloot hij in 1949 af met een geschilderd vrouwelijk naakt, dat aan het begin staat van een lange, nog altijd groeiende rij naakten in verschillende houdingen, maar altijd ongedwongen, als zonnende Eva´s in de vrije natuur. Niettemin had Bob ten Hoope aanvankelijk succes als schilder en tekenaar van portretten, zowel in Nederland als in Frankrijk. Bekend werd hij vooral als aquarellist en tekenaar van het vrouwelijk naakt. In 1987 maakte hij samen met de dichter Adriaan Morriën het boek ´Anette´.
Op de tentoonstelling in Museum Jan van der Togt is de door Ed Wingen geschreven, tweetalige monografie ´Bob ten Hoope - schilder van de kleur, peintre de la couleur´ (verschenen bij Flevodruk in Harderwijk) verkrijgbaar. Ook is er een luxe editie met een schetsboek in facsimile en een origineel kunstwerkje.
Bob ten Hoope (geboren in 1920 te Bussum) voelt zich in Pont-en-Royans, waar hij met ´maître Bob´ wordt aangesproken, helemaal thuis. In zijn atelier in Blaricum is hij alleen ´s winters te vinden en de laatste jaren duurt zijn verblijf in het Gooi steeds korter. ´In Frankrijk kan ik ongestoord werken´, vertelt hij. ´Ik heb mijn eigen ritme. Vaak schilder ik door tot het donker wordt. Ik heb geen tijd meer te verliezen, ook omdat ik voel dat ik steeds vrijer te werk ga. Het landschap van de Bourne, de bergstroom die vlak bij mijn buitenatelier naar beneden kolkt, blijft me enorm inspireren. De natuur daar is zo dynamisch, dat ik er niet op uitgekeken raak. De laatste tijd laat ik me door die dynamiek helemaal meeslepen.´
Maar de schilder, die in zijn landschappen zelfs abstract lijkt te worden, verliest de werkelijkheid allerminst uit het oog. De recente stillevens met bloemen en mensenschedels zijn daarvan het bewijs. Bob ten Hoope symboliseert met deze reeks het natuurlijke verbond tussen leven en dood, dat de moderne mens het liefst negeert.
Met dit Vanitas-motief grijpt Bob ten Hoope tevens terug op zijn begintijd, toen hij o.a. op de Rijksacademie in Amsterdam, waar Karel Appel een klasgenoot was, een doodshoofd moest natekenen en ook naar levend model mocht werken. Zijn academieijd sloot hij in 1949 af met een geschilderd vrouwelijk naakt, dat aan het begin staat van een lange, nog altijd groeiende rij naakten in verschillende houdingen, maar altijd ongedwongen, als zonnende Eva´s in de vrije natuur. Niettemin had Bob ten Hoope aanvankelijk succes als schilder en tekenaar van portretten, zowel in Nederland als in Frankrijk. Bekend werd hij vooral als aquarellist en tekenaar van het vrouwelijk naakt. In 1987 maakte hij samen met de dichter Adriaan Morriën het boek ´Anette´.
Op de tentoonstelling in Museum Jan van der Togt is de door Ed Wingen geschreven, tweetalige monografie ´Bob ten Hoope - schilder van de kleur, peintre de la couleur´ (verschenen bij Flevodruk in Harderwijk) verkrijgbaar. Ook is er een luxe editie met een schetsboek in facsimile en een origineel kunstwerkje.
PC - le 08/12/2009 à 13h33
Tu aurais dû demander la traduction en Français , c'est beaucoup plus drôle...
jane
PS aux Pays Bas tout les artistes sont "fonctionarisés " ils sont payés par l'etat , je ne suis pas sur que ça les rende meilleurs.... Les grands comme De Kooning sont partis aux Etats Unis !!!
PC - le 08/12/2009 à 13h36
Ten Hoope vivait 6 mois dans l'Isère où il avait une résidence dans les maisons suspendues au dessus des gorges de la Bourne...Il faisait de nombreuses expos dans la région ...C'est ainsi que j'ai
pu acquérir quelques-une de ses (petites) oeuvres , les autres étant chères pour ma bourse ! J'ignorais qu'il était fonctionnaire...IL n'en avait pas le style , si toutefois les fonctionnaires en
ont un...
Ten Hoope n'était pas un abstrait , c'était un spécialiste du Nu entre autre , mais il avait (il a , puisqu'il n'est pas mort...) une sacré patte...
Ten Hoope n'était pas un abstrait , c'était un spécialiste du Nu entre autre , mais il avait (il a , puisqu'il n'est pas mort...) une sacré patte...
jane
Tout à fait Philippe! donc ce que je disais tenait debout! 
fbd - le 08/12/2009 à 13h54
Si je comprends bien tu as pris la toile derrière ton rideau ?
Gérard - le 08/12/2009 à 19h26
Le rideau se reflétait dans la vitre du dessin...
jane - le 08/12/2009 à 19h57
une sacré patte académique .
PC - le 08/12/2009 à 20h02
Soit ! C'est un grand classique extrêmement doué...IL n'a pas inventé un monde , il l'a représenté à sa manière...
jane
Tu me gâtes vraiment et me fais plaisir avec ces formes voluptueuses et sensuelles .Un grand merci !!!!